براي ماه و کودکان روستا که در جاده هاي سرزمينم

                                                                   هميشه تنهايند!

روشنايي راه

از حضور ماه نبود.

چقدر راه هاي تاريک از من گذشت.

چقدر خيال حضور ماه پرپر شد.

و آسمان به کوچه هاي فراموشي رفت.

ولي من نمي دانستم

روشنايي راه

از عبور کودکاني بود

که از خواب سيب هاي شبانه مي امدند.

...

مي داني!

مي خواهم آن تنهاترين مسافر راه هاي بي ته باشم

مي خواهم آن کودک ترين عبور

از خواب سيب هاي شبانه برگردم.

...

مي خواهم از همين جاي نمي دانم

آخرين تماشا و

آخرين حرف گم شده باشم:

روشنايي راه

از حضور ماه نبود

کودکي سي ساله انگار مي گذشت.

هيوا مسيح